مباركفورى در شرح خود در توضيح اين پديده مىنويسد : « در عهد پيامبر صلى اللَّه عليه وآله ، ابوبكر و عمر ، دو اذان وجود داشت : يكى هنگام خروج امام و نشستن وى بر منبر و ديگرى در هنگام اقامهء نماز . پس در عهد اينان فقط دو اذان وجود داشت و اذان سوّمى در كار نبود . مقصود از دو اذان ، دو چيز است : اذان حقيقى و اقامه » . « 1 » علماى اهل سنّت و توجيه بدعت عثمان از سوى ديگر ، راويان اهل سنّت روايت كرده‌اند كه ابن عمر نيز كار عثمان را « بدعت » ناميده است . « 2 » بنابراين ، همانطور كه خليفه دوم در دوران خلافت خود متعه زنان و متعهء حج را حرام كرد ، عثمان نيز در دوران خلافت خود بدعت ديگرى نهاد و اذان سوم را مرسوم كرد . همان گونه كه اقدام عمر بن خطّاب ، موجب اضطراب و سرگردانى علماى اهل سنّت شد ، بدعت عثمان نيز آنان را به تشويش انداخت . اينك براى نمونه به چند مورد اشاره مىنماييم :

--> ( 1 ) . تحفة الأحوذى : 3 / 39 ( 2 ) . فتح البارى : 2 / 501